Die dag was alles leuk. De locatie, een watertoren in Utrecht met een prachtig uitzicht over de stad en waar overheerlijke Spaanse hammen te drogen hingen, de twee mannen die ik ging interviewen: auteur Jan Siebelink en acteur Barry Atsma, en de taxirit op de heenweg. De taxichauffeur wist alles van de watertoren en voetbal, en wat die twee met elkaar te maken hebben. Het was jammer dat het ritje slechts tien minuten duurde. Dat Jan en Barry elkaar kennen heeft alles te maken met de boekverfilming Knielen op een bed violen, waarin Barry in de huid van Jans vader kruipt. De sterke band tussen acteur en auteur was meteen duidelijk. Bij het weerzien waren er stevige omhelzingen, bij het afscheid dikke kussen en de belofte: 'Tot snel.' Het gesprek liep heel natuurlijk, er hoefde niet lang nagedacht te worden, de zin die de één begon maakte de ander af. Er werd gelachen, gehuild, verwonderd en over de liefde gesproken. Jan: 'Mijn vrouw is 75, maar ze ziet er nog heel mooi en lekker uit. Dat kan ik toch wel zo zeggen?' Barry: 'Het is bijzonder om Noortje tegen te komen in mijn leven. Ze is ongelooflijk lief, slim en doortastend.'
Ineens was het twee uur later. Barry moest zijn dochters ophalen, Jan moest de trein halen. En ik ging naar huis met de taak om dit bijzonder leuke gesprek samen te vatten in 3000 woorden. Juist. Onmogelijk.

 
 

 


<<< Overzicht