Zinnen met een strik eromheen, woorden die je uit mag pakken; soms is een gesprek een cadeau. Zo’n cadeau dat je langzaam openmaakt, het papier laagje voor laagje afpelt. En dat terwijl je het openmaakt het eigenlijk steeds mooier wordt hoewel je niet weet wat er allemaal in zit. Zo was het gesprek met actrice Thekla Reuten. We zaten in een health bar aan de gemberthee met een vleugje verse sinaasappelsap, ‘Dan smáákt het nog ergens naar’, en het geplande uur werden er drie. Ze was open, kwetsbaar, liefdevol, scherp en ontzettend grappig. We lachten om het gestuntel dat bij het ouderschap hoort en huilden om dierbaren die niet meer in ons leven zijn. En we kregen uiteindelijk zere billen omdat we op houten pallets zaten wat goed paste bij het interieur, maar minder bij een lange zit. Die dag was een cadeau en cadeaus zijn er om (door) te geven. Daarom het hele interview (het stond twee maanden geleden al in Margriet) cadeau

 

 



<<< Overzicht