Soms is er een interview dat je niet los laat. Omdat het verhaal zo ontzettend onvoorstelbaar en onverteerbaar is. Het interview met Corrie is er zo één.

Op een mooie nazomerdag zit ik met Corrie en haar man Adrie in de woonkamer. Ze legt heel even haar hand op zijn knie. Want hoewel zij het verhaal vertelt, is het hun verhaal. Ze had me eerder hartelijk ontvangen. Vroeg of ik goed de weg had kunnen vinden en liet me de bloemen in de achtertuin zien en foto's van haar kinderen en kleinkinderen. We drinken koffie, praten over de stad waarin ze wonen, het prachtige weer, de vakantie die ze net hadden gehad - een week fietsen om even uit te waaien. Ik merk dat ik het moeilijk vind om het interview te beginnen, omdat haar verhaal zo enorm verdrietig is. Wat vraag je als iemands dochter al 25 jaar wordt vermist? Als er nooit meer een teken van leven is geweest? Als er geen aanknopingspunten zijn? Als je al die jaren hoop blijft houden? Maar Corrie vertelt graag over haar dochter. Over wat voor slimme, leuke en lieve jonge vrouw ze was. Over dat ze als jongste door het leven fladderde. En dat ze zo uitkeek naar het studentenleven waar ze aan zou beginnen. Ze vertelt ook over wat er is gebeurd, die nacht dat haar dochter verdween. En hoe haar leven daarna was. Over dat ze geknakt is, maar niet gebroken. Want zo lang haar dochter niet is gevonden, blijft ze strijdlustig. Ik ben onder de indruk van haar strijdlust. Corrie zegt daarover: 'Ik vind het te makkelijk voor de dader als wij stil zijn, als we haar verhaal niet vertellen.'
 
Daarom zijn interviews als deze zo belangrijk. Dat verhalen die verteld moeten worden verteld blijven worden. En daarom kun je hier het hele verhaal lezen
 
 
*Dit interview verscheen eerder in Margriet 51.
 


<<< Overzicht