Op een mooie zomerse dag zat ik met Brigit aan het strand in Scheveningen en interviewde haar over anoniem je nier afstaan. Waarom ze dat had gedaan? Ze vond het tijd om iets terug te geven. 

Afgelopen winter doneerde ze anoniem haar nier. Daarover doet ze heel laconiek: 'Ik neem best veel van het leven, maar wat geef ik terug? Ik ben regiomanager bij een stichting die mensen die het op wat voor manier dan ook minder hebben, stimuleert om hun leven weer in eigen handen te nemen zodat ze weer kunnen meedoen in de maatschappij. Vorig jaar wonnen we voor een project een prijs en sprak acteur Gijs Scholten van Aschat ons toe in een soort bedankvideo. In die video zei hij: ‘Wat geef je en wat neem je in het leven?’ Dat vond ik zo’n mooie vraag. Het zette me aan het denken. Ik neem heel veel, ik leef in een welvarend land, mijn salaris verdien ik met subsidies en gemeenschapsgeld, ik woon in een prachtig huis, ik heb een heerlijk gezin; in veel opzichten ben ik bevoorrecht. Maar wat geef ik? Hoe langer ik daarover nadacht, hoe meer ik vond dat het tijd was dat ik ook iets ging teruggeven.' 

Sommige interviews blijven een tijdje doorsudderen. Dit is er zo één. Ik zat tegenover een ontzettend leuke, lieve, nuchtere, maar vooral bescheiden vrouw. Die liever niet geinterviewd wilde worden - en laat staan op de foto wil gaan, omdat ze helemaal niet op de borst wil kloppen dat ze zoiets gedaan heeft. Ze vond het eigenlijk vanzelfsprekend. Niet per se een nier doneren, maar dat je iets onbaatzuchtig voor een ander doet. Dat ze haar verhaal wel heeft verteld komt omdat ze met haar donatie uiteindelijk drie andere mensen heeft kunnen helpen. Het was een mooi, open en eerlijk gesprek. Over hoe je tot zo'n beslissing komt, maar ook hoeveel pijn zo'n operatie is en dat niet iedereen haar keuze begrijpt. En omdat ik het net zo belangrijk als haar vindt om die boodschap te versrpeiden kun je hier het hele verhaal lezen.

 



<<< Overzicht